പുനര്‍ജ്ജന്മം

ഭൂഗോളത്തിന്‍റെ ഏതോ ഒരറ്റത്ത് 

ഒരു പക്ഷി ചിറകറ്റു  നിപതിച്ചു 

നിതാന്തമാമി ഇരുട്ടിലേക്ക്  

 ചില്ലകള്‍  ചാന്ജാടും ആകാശ മുറ്റത്തു

പക്ഷി തന്‍ കാഴ്ചക്കപ്പുറം 

ആരോ കരുക്കള്‍ നീക്കുന്നു   

 കണക്കുകള്‍ പിഴക്കാതെ 

കൂരമ്പുകള്‍ പ്രവാഹം പോലെ 

പിന്നെയാ പക്ഷി കാഴ്ചയില്‍

രക്തം തളംകെട്ടികിടക്കുന്ന യുദ്ധ ഭൂമി 

ഉറ്റവര്‍ ഉടയവര്‍ കബന്ധങ്ങള്‍

വിണ്ടുംവരുന്നുവസന്തം

പൂക്കുന്നു കാടും നാടും 

ചിറകറ്റ പക്ഷിക്കു പുനര്‍ജ്ജന്മം 

വിണ്ടും പറക്കുന്നു അനന്തവിഹായസിലേക്ക് 

പക്ഷിതന്‍ ഹൃദയവും ആര്‍ദ്രം 

മഴപെയത്തിട്ടു പോയി

യുദ്ധ ഭൂമിയിലെ അവസാന രക്തക്കറയും 

ഇറ്റിറങ്ങി ഭൂമിതന്‍ നെഞ്ചിലേക്ക് 

അവള്‍ വീണ്ടും ചുരത്തുന്നു പച്ചവെയില്‍ പാടങ്ങള്‍ 

നന്മകള്‍ വിണ്ടും പെയട്ടെ 

പക്ഷികള്‍ ഇനിയും പറക്കട്ടെ 

______________________________     

   

ഇരുട്ടില്‍

Iruttathu




ഏകാന്തമാം ഈ സന്ധ്യയില്‍

ശൂന്യമാം വേളയില്‍ 

കാറ്റിന്‍റെ നൊമ്പര മൌനം

അത്മവെരിച്ചുകൊണ്ട്‌

സന്ധ്യാ വിളക്കിന്‍റെ തീയണയുന്നു

ഇരുട്ടിലെവിടെ യോ മറയുന്നു നിലാവ് 

നാലടി പാതയില്‍  ഇരുട്ട ത്തരോ 

വഴിയറിയാതെ തപ്പി തടയുന്നു 

ഒരിറ്റു വെളിച്ചമുണ്ടയിരുന്നെങ്കില്‍ 

ദീ ര്‍ ഖമാം നിശ്വാസം ...

ഒരു കുഞ്ഞു വെളിച്ചത്തിന്‍ 

ബിന്ദു വായ് വന്നെത്തും 

മിന്നാമിന്നി പെണ്ണെവിടെ

കാലം തെറ്റി പാഞ്ഞടുക്കും ഉഷ്ണ കാറ്റും 

ഉയരത്തിലേതോ ഉറക്കെ കരഞ്ഞീടും 

കൂമനും മുങ്ങയും എവിടെ 

പേടി യാവുന്നു ഒറ്റക്കുനടക്കുവാന്‍

ഇരുട്ടിലെവിടെനിന്നോ ഒരു സ്വനം ...

ഏറെവഴി യിനും പോവണം 

കൂട്ടി നാളില്ല തനിച്ചു വേണം ....

സ്വയം മെരിഞ്ഞും പിന്നെ ഉണര്‍ന്നും 

വഴിയെ അറിഞ്ഞും പോവണം..

ഇരുട്ടിലെ ഇടവഴിയില്‍ ..

അറ്റുപോയ  സ്മൃതി യില്‍ ...

ഇഴഞ്ഞും നിരങ്ങിയും പോകണം 

എനിക്കേറെ ദൂരം

Oru Vicharam

നമ്മളരെന്നറിയാതെ ഏറെ  നാള്‍  കടന്നു പോയി

നീയും ഞാനും അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കാലം കടന്നു പോകുന്നു

ഒരു പാടു ദൂരം ഒരുമിച്ചു നടക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിക്കുന്നു

അറിയാം നമ്മള്‍ ഒരു പാടു ദൂരെ യാണെന്ന്

ഒരു സായന്തനത്തില്‍ കാലം തെറ്റിയ മഴപോലെ വന്നു നീ  

ആ മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു ഞാന്‍ നില്‍കുമ്പോള്‍

എന്നിലെക്കറിയാതെ നീ വന്നു പെയ്യുന്നു വീണ്ടും 

എനിക്കും നിനക്കുമിടയില്‍ ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്‍റെ ദൂരമുണ്ട് 

പിന്നെ നിയും ഞാനും പറയാതെ കോറിയ പ്രണയത്തിന്‍ വരകള്‍

വിട കൊള്ളാന്‍ നെടു വീര്‍പ്പിടുമ്പോള്‍...

വെറുതെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു നമ്മളാ സന്ധ്യയില്‍ വീണ്ടും കാണുമെന്നു .........

ഒരു പ്രവാസിക്കു ഒരു പാടു നഷ്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ട്

വെളുപ്പിന് കേള്‍ക്കാന്‍ കൊതിക്കുന്ന അമ്പലത്തിലെ സുപ്രഭാതമില്ല 

പതിവായി കേള്‍കുന്ന പൂകോഴിയുടെ കൂവലില്ല

രാവിലെ അടുകളയില്‍ നിന്നു പതിവായി വരാറുള്ള ഇടലിയുടെയോ,കട്ടന്‍ കാപ്പിയുടെ യോ വിശപ്പ്‌ പിടിപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധം  ഇല്ല

എന്തിനു കുട്ടികൂറ പൌടര്‍ അതു വരെ മിസ്സ് ചെയുന്നു.......

ബസിനായി  ഒരു കിലോമീട്ര്‍ നടന്നിരുന്നു അന്നൊക്കെ ബസ്‌ പിടിക്കാനായി എട്ടു മണിക്ക് ഒരു ഓട്ടം .....

രാവിലെ ചിലപ്പോള്‍ കാവിലും പോകും..

ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം ഒരു തരം വിങ്ങുന്ന ഓര്‍മ...ഗ്രാമത്തെ മനസ്സില്‍ ഉള്‍കൊണ്ട ഓരോ കാക്കൂര് കാരന്‍ പ്രവാസിയുടെയും ഓര്‍മ...

MARANAM

മരണത്തിനു തണുപ്പിന്‍റെ ഗന്ധമാണ്‌

മഞ്ഞ പൂക്കളുടെ നിറവും 

തിരകള്‍ തീരത്തെ മണല്‍ തരികളെയും 

കൊണ്ടു പിന്‍വാങ്ങുന്നതു പോലേ

ജീവന്‍ അനന്ത വിഹായസിലേക്കു പിന്‍വാങ്ങുന്നു 

മരണം വരുമ്പോള്‍ മിന്നാമിന്നികള്‍ ഇരുളില്‍ പറക്കുന്നു

ആത്മാവിനു വഴി കാണിക്കുവാന്‍ 

അനന്തമായ നിദ്ര നിയതിയുടെ നെഞ്ചോടു പറ്റിചേര്‍ന്ന മനുഷ്യന്‍റെ

അവസാന യാത്ര..

 

എന്‍റെ പ്രണയം 

മഴ വന്നു മുട്ടിയ ജാലകവാതില്‍ 

ഒരു വേള ഞാന്‍ തുറന്നു പോയേക്കാം 

പറയാതെ നീ പോയ പ്രണയത്തിന്‍ 

ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരുവേള ഞാന്‍ നുകര്‍ന്നു പോയേക്കാം

അണയാത്ത അഗ്നിയില്‍ തെളിയുന്ന പ്രണയത്തെ 

അറിയാതെ ഞാനോമനിച്ചേക്കാം 

സന്ധ്യതന്‍ മടിയില്‍ മയങ്ങുവാന്‍ വെമ്പുന്ന 

സുര്യനെ അറിയാതെ പ്രണയിച്ചു പോകുന്നു ...

I was alone in my home

Dirty curtains are blowing by winds

Rusted chairs and stained carpets made me sick.

Recent days I was drunk

When I were seen my face at the mirror

I was embarrassed

Yes I was the symbol of left love

My hair was stinky

My long fingers cracked with tobacco

I just look out

Next door German shepherd yelled with hungry

I felt hungry

I walked alone the road

Lonely country side road

Both sides of the roads are greenish

I asked that old man please give me some foods

His tricky face and dirty eyes staring at my body

Oh baby I can give the food

I thought that he will rape me soon

But never

He cried and he asked me where you are?

I am you father….

I hold his hands

He hugged me

We walk together to our home

I woke up

It was a dream or..not

I don’t know…

സ്വപ്നം

സ്വപ്നം 

പറയാതെ പറയുന്ന   മൗന ത്തിന്‍ വാചലതയില്‍ 

ഒരു കുഞ്ഞു പൂവായി വിരിയുന്നു നീ 

ആ കുഞ്ഞു പൂവിന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍ 

അറിയാതെ അലിയുന്നു ഞാനും.

നിന്‍റെ സുഗന്ധ പ്രവാഹത്തില്‍ എന്‍റെ കിനാവുകള്‍ തളിര്‍ക്കുന്നു

അതില്‍ ഞാന്‍ നിത്യതയുള്ള  സ്വപ്നമായി മാറുന്നു.

എന്നെ തഴുകുന്ന നിലാവിന്‍റെ തീരത്ത് 

യദുകുല കാംബോജി കേട്ടു ഞാന്‍  ഉണരുന്നു.

ആ ഉണര്‍വില്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ വിഹ്വലത മറക്കുന്നു 

പിന്നെ ധ്യാനം അവിടെ അപാരമായ ശാന്തത മാത്രം.   

മഴയത്ത്‌

മഴയത്ത്‌

മിഴികളില്‍ നിറയുമാ പരിഭവം 

വിതുമ്പി  നില്‍ക്കും മഴമേഘം പോലെ 

അറിഞ്ഞീലാ ഞാനപരിഭവം യുഗങ്ങളോളം.

അടര്‍ന്നു വീണൊരാ മിഴിനീരിന്‍ മൃദു സ്പര്‍ശം 

അതില്‍ നിന്‍റെ മൗനം,നിന്‍റെ സ്വപ്നം.

ആ മൌനത്തില്‍ സംഗീതം ചാലിച്ചു

നിന്‍റെ നിസ്വനം എന്നെ വിളിച്ചു 

എന്നിട്ടും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില നിന്‍റെ പരിഭവം

നിറഞ്ഞു    പെയ്യുമീ മഴയത്ത്  ഞാനറിയാതെ  വന്നു നീ

എന്നില്‍ പെയ്തു കടന്നു പോകവേ 

അറിയുന്നു ഞാന്‍ നിന്‍റെ പരിഭവം 

ആ മഴയുടെ ആത്മാവിലൂടെ നിന്നെ ഞാന്‍ അറിയുമ്പോള്‍ 

ഞാന്‍ ഉണരുമ്പോള്‍ 

അറിയില്ല  നീ എങ്ങു പോയി 

നിന്‍റെ മുഖമോര്‍ക്കാന്‍ തുനിയുമ്പോള്‍ 

എവിടെ നിന്നോ ഒരു മഴ വീണ്ടും വരുന്നു 

ആ മഴ നിന്‍റെ മുഖം മായ്ക്കുന്നു 

ഇന്നു ഞാന്‍ നിന്‍റെ      പരിഭവമറിയുന്നു  

പക്ഷേ എന്‍റെ ദുഖം ഇനിയാരറിയും 

കുത്തികുറിച്ചും ചിതറി തെറിച്ചും ഒടുവിലെന്‍ വാക്കുകള്‍ അടര്‍ന്നു വീണു

നിന്നോടു പറയുവാന്‍ കഴിയാതെ ഞാന്‍ കോറിയ വരികളെവിടെയോ

പിടഞ്ഞു കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ക്കുന്നു......

ഒടുവിലീഞാനും പോകുന്നു വാക്കുകള്‍ പോയ വഴിയെ എന്‍റെ പേനയിലെ മഷി പോയ വഴിയെ ...

എന്‍റെ പ്രണയം എങ്ങനെ  എപ്പോള്‍ തുടങ്ങി

ആവോ ....എന്ന എന്‍റെ പതം പറച്ചിലില്‍ കാര്യം ഇല്ല

വിവാഹിത,അമ്മ,സഹോദരി    അതിലുപരി     ഒരു സ്ത്രി. 

എവിടെ വച്ചാണ് നമ്മള്‍ ആദ്യം കണ്ടത് കാമ്പസിലെ ഗോവണി പടിയില്‍ വച്ചാണോ ?

പിന്നീടു കാണുന്നത് മന്ദാരചുവട്ടില്‍ വച്ചാണ് അന്നവിടെ  എസ്ഫ് ഐ യുടെ യോഗം നടന്നിരുന്നു

ഒരു വിപ്ലവത്തിന്‍റെ ഭ്രാന്ത് പോലെ നിന്നോട് എനിക്ക് തോന്നി പ്രണയം....പ്രണയത്തില്‍ നിറച്ച ഒരു വാക്കോ നോട്ടമോ

നീ എനിക്കു തന്നില്ല.........................
എങ്കിലും എനിക്ക് നീ ഒരു ഭ്രാന്ത്‌ ആയിരുന്നു.....

നമ്മുടെ ലോകത്ത് ചെഗുവേരയും,കമ്മ്യൂണിസവും,പ്രബന്ധങ്ങളും    ആയിരുന്നു.

മൂന്ന് വര്‍ഷത്തെ ബിരുദം പഠനത്തിന്‍റെ അവസാനം എല്ലാവരും പിരിയുമ്പോള്‍ ......

വീണ്ടു പഠിക്കാന്‍ നീ അടുത്ത കാമ്പസിലേക്കും.....
ഞാന്‍ എന്‍റെ നാട്ടിലേക്കും യാത്രയായി.....
ഒരു നീണ്ട ഓട്ടോഗ്രാഫില്‍ വാക്കുകള്‍ പരസ്പരം  കുത്തിനിറച്ചു നമ്മള്‍ എപ്പോഴോ പിരിഞ്ഞു ......
പക്ഷേ അപ്പോഴും  ഞാന്‍നിന്നോടുള്ള   പ്രണയം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു...... വിപ്ലവത്തിന്‍റെ മൂര്‍ച്ചയില്‍ എല്ലാം മറന്നു നീ...

 എന്നെ  എന്‍റെ  സ്നേഹത്തെ......

എങ്കിലും പരിഭവമില്ല   

നിനക്ക്  നന്മകള്‍ വരട്ടെ .........

   

oru divasam

അയാള്‍ രാവിലെ പതിവു പോലെ എഴുന്നേറ്റു

പശുവിനെ കറന്നു വച്ചു,മുറിക്കകതേക്ക് നോക്കി 

ഭാര്യയും മകളും നന്നയി ഉറങ്ങുന്നു .

അയാള്‍ തൊടിയിലേക്ക്‌ കൃഷിപണിക്കായി ഇറങ്ങി.

റബ്ബര്‍ വെട്ടി ,വാഴക്ക്  വളമിട്ടു ......

സുര്യനെ നോക്കി സമയം പതിനൊന്നു മണി

വീടിലേക്ക്‌ എത്തിനോക്കി പതിവു ചായ കിട്ടിയില്ലല്ലോ അയാള്‍ പിറു പിറുത്തു

ഭാര്യയെ വിളിച്ചു മകളെ വിളിച്ചു 

വീടിനു ചുറ്റും നോക്കി  വീടിനകത്ത് നോക്കി 

അവര്‍ എവിടെ ......

മുന്നിലെ പത്ര കടലാസ്സില്‍ ബാലസംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട  പെണ്‍കുട്ടിയും കുടുംബവും ആത്മഹത്യ ചെയ്തു ......

തല കറങ്ങുന്നതു പോലെ തോന്നി അയാള്‍ വീടിന്‍റെ വരന്തായിലേക്ക്  വീണു .

വെള്ളം മുഖത്തു വീണപ്പോള്‍ അയാള്‍ കണ്ണ് തുറന്നു ....ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരുടെ കൂടെ ഭാര്യയും മകളും.

എന്തു പറ്റി അച്ഛാ മകളുടെ ചോദ്യത്തിന് അയാള്‍ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു....

പിന്നെ പിറു പിറുത്തു ബലാല്‍സംഗം കാരണം പെണ്‍കുട്ടികളെ കൊണ്ടു ജീവിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നായി .......

പിന്നെ അയാള്‍ പത്രക്കാരെയും ശപിച്ചു........... 

എന്‍റെ മകളുടെ ജന്മദിനം 

ആത്മാവില്‍ എവിടെ യോ  പിടയുന്ന ഒരു നൊമ്പരം 

ഞാന്‍ ഒരു പാടു ദൂരെ

 കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്ത്‌

കയ്യെത്താത്ത ദൂരത്ത്‌

ഒരു കൊച്ചു കളിപാട്ടം നല്‍കണം 

കെട്ടി പിടിച്ചൊരുമുത്തം നല്‍കണം 

ഒന്നുമെനികിപ്പോള്‍ സാധിക്കില്ല

ഒന്നും .....

ഞാന്‍ ഒരു പാടു ദൂരെ

 കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്ത്‌

കയ്യെത്താത്ത ദൂരത്ത്‌

ഓര്‍മകളില്‍ ഞാനും അവരും പൂത്തുമ്പികളായി

ഓടി കളിക്കുന്നു ,കണ്ണാരം പൊത്തി കളിക്കുന്നു .

വെറുതെ പലതു മോര്‍ത്തു  ഓര്‍മ്മകള്‍ അടുക്കി 

ലാപ്‌ ടോപ്‌ മടക്കി നാളെ യിലെ തിര ക്കിലേക്കു ഞാന്‍ മടങ്ങട്ടെ.    

One Day

Today was a sunny day....quite good....
I went at Lyndoch old age home for my workshops.Lyndoch is looking good it is situated near to the Hopkins river,nature is looking beautiful. Lyndoch inside also very fresh and live, blue painted core-door,green carpets and indescribable  paintings hanging on the walls.But some strange smells and old country music affected my mood...... one old man sit in the corner of that home and listens some music,i greet him and he greet me back.......poor 95 year old man .........he told me he don't like to stay there but no one is not available to look after him. his eyes bulged with tears and his wrinkled shaking  hands convey his pain and meaning less of old age..... i left him there.probably this is right i need to left him there.

when i came our home he was tired and he mentioned he worried about our kids. Four years back we left our kids with my parents .Now  we are a visitors  for them.....i am sour they don't want us. when i was in my place i struggled a lot with money and job......i felt insecure..at last i took decision to come in Australia.......i know every one have their own story........Recent days our kids not talking much they already there own world....it is really pain full....as a mother of 2 little girls as a father of 2 girls we have nothing..but...we have a good and lovable hearts.........we love them very much. last 4 year we slept but we didn't sleep well..........every one want money....i am not hurting any one from my family or his family......some truths.....as a believer or not.....i can said this "this is your karma"...i don't know much. all is fine.